Author Archives: kyan

Ισπανική Γρίπη 1918 : Έτσι αντιμετωπίστηκε στον ελλαδικό χώρο η πανδημία

Άποψη της Αθήνας το 1918

Πηγές άρθρου :

Με «μείγμα» περιοριστικών μέτρων και ενίσχυσης των δομών Υγείας προσπάθησε, το 1918, η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου να περιορίσει τα θύματα από τη θανατηφόρα πανδημία της «ισπανικής γρίπης». Νέα νοσοκομεία, προσλήψεις, άδειες, αραίωση στρατώνων και διατίμηση προϊόντων ήταν μερικά από τα μέτρα της τότε κυβέρνησης που δεν θυμίζουν …Μητσοτάκη.

Παρότι οι πληροφορίες είναι περιορισμένες εξαιτίας της λογοκρισίας που υπήρχε λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, στις εφημερίδες της εποχής αποτυπώνεται ότι η τότε κυβέρνηση με τα μέτρα της στόχευε στο εξής:

Να μειώσει τον αριθμό των θυμάτων, αποφεύγοντας τον συνωστισμό και ενισχύοντας τις δομές Υγείας, αλλά και να περιορίσει τις επιπτώσεις των μέτρων στην καθημαγμένη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οικονομία, διατηρώντας όσο γίνεται περισσότερες θέσεις εργασίας.

Πάντως, αξιοσημείωτο είναι ότι τα ληφθέντα πριν από έναν αιώνα μέτρα ήταν παρόμοια με τα σημερινά. Ομως, η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε λάβει και ορισμένα μέτρα που έλειψαν τη σημερινή εποχή, όπως είναι:

  • Η πύκνωση των δρομολογίων στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο Αθηνών-Πειραιώς
  • Η αναδιάρθρωση των γραμμών του τραμ για την αποφυγή συνωστισμού
  • Η απαγόρευση να γίνουν μειώσεις μισθών στα εργοστάσια, όπου εφαρμόστηκε εκ περιτροπής εργασία.
Read the rest of this entry

Τα Παιδιά Μας

Αναδημοσίευση από Ώρα Κοινής Ανησυχίας

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ στο σχολείο τα φορτώσαμε ένα βαρύ σάκο, γεμάτο άχρηστες πληροφορίες, να μη μάθουν ποτέ την ουσία του κόσμου, να γείρουν, πριν την ώρα τους, οι παιδικοί ώμοι και να μιλούν μια γλώσσα σακατεμένη και ακατάληπτη. Κι αντί να δούμε πως καταντήσανε ρακοσυλλέκτες, καμαρώναμε για τη βαριά κι ασήκωτη (συμ)μόρφωση.

Στο χρόνο τους, φορτώσαμε έναν αγώνα δρόμου, σπίτι-φροντιστήριο, ανταγωνισμό, λαχάνιασμα, για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες μιας σκάρτης καταξίωσης, να μάθουν γρήγορα ‘ο θάνατός σου, η ζωή μου’, να μη έχουν διερωτήσεις, αναζητήσεις, ερωτικά σκιρτήματα, να μη γδαρτούν τα γόνατά τους στην αλάνα που τσιμεντώσαμε κι όταν γδάρτηκε το μυαλό τους, είπαμε, έτσι είμαστε όλοι, με γδαρμένα μυαλά.

Όταν ο ΜΑΤατζής τα ξυλοφόρτωνε και σφύριζε στο αυτί τους, ‘πού είναι ο Αλέξης τώρα, ρε;’ όλο που βρήκαμε να πούμε, ‘κοίταζε τη δουλειά σου’ και κοιτώντας την ανεργία του, έγινε ντελιβεράς με πτυχίο και αποδημητικό πουλί και πάλι τότε, εμείς στήναμε ξώβεργες σε άλλα χελιδόνια.

Αφήσαμε να φορτώσουν τα παιδιά των “άλλων”, των κυνηγημένων, με αυτοκτονικά σύνδρομα, και δε σκεφτήκαμε πως σ’ ένα κόσμο που τα παιδιά θέλουν να πεθάνουν, όλος ο κόσμος έχει κάνει χαρακίρι. Αφήσαμε να τα φορτώσουν, πριν βάλουν μακριά παντελόνια, με κατηγορίες κακούργου γιατί ζήτησαν στο σχολείο τα αυτονόητα, και ανεχτήκαμε να συρθούν στα δικαστήρια με χειροπέδες. Εδώ ανεχτήκαμε να δολοφονούν με ωμή σωματική βία το Γιάννη Μάγγο και να φορτώνουν στο νεκρό παιδί, μέρες μετά το φόνο, κατηγορίες για ‘διασάλευση της τάξης’. Τώρα, τα απολειφάδια που ασκούν μια εξουσία θανάτου, καταβροχθίζοντας, χλευάζοντας και απειλώντας, φορτώνουν στα παιδιά το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να σηκώσει άνθρωπος. Τα καταγγέλουν ως πατροκτόνους, τους φορτώνουν τη διασωλήνωση της μάνας τους και το θάνατο του παππού.

Παίζοντας με το φόβο του θανάτου, πυροδοτούν, οι αλήτες, έναν ιδιότυπο εμφύλιο. Για να μη φτάσει σ’ αυτούς ο αναπόφευκτος μεγάλος θυμός, στήνουν στον τοίχο τα παιδιά μας. Η δήλωση του πρώτου πραιτοριανού, “Η βασική αιτία διασποράς του κορονοϊού σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν η διασκέδαση των νέων ανθρώπων” είναι το κουκούλωμα των φονικών τους ευθυνών και η μετατροπή της νιότης σε πεδίο βολής. Αν περάσουν κι εδώ, όπως σήμερα στη Γαλλία, το νόμο για απαγόρευση δημοσίευσης φωτογραφιών των μπάτσων ‘εν ώρα καθήκοντος’, τα παιδιά θα γίνονται στους δρόμους κιμάς, και το έγκλημα θα μπαίνει σε περιτύλιγμα, ‘για την υγεία όλων μας και το κοινό καλό’. Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν πριν οι μεγάλες έγκλειστες νύχτες που ξεκινούν σήμερα, γίνουν καθεστώς.

Οι τρεις δολοφονίες του Ζακ Κωστόπουλου και γιατί αυτή η δίκη είναι υπόθεση όλων μας

Γράφει η Λουκία Αργυριάδου για το Alterthess

Ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονήθηκε τρεις φορές.

Την πρώτη φορά ο Ζακ δολοφονήθηκε σε ένα κοσμηματοπωλείο της Γλάδστωνος, όπου κατέφυγε για να ζητήσει βοήθεια. Εκεί, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, φοβούμενος την απώλεια της προσωπικής του περιουσίας από έναν άγνωστο, έναν διαφορετικό, προτίμησε σε αγαστή συνεργασία με έναν φίλο του να κυνηγήσει, να εγκλωβίσει και να ξυλοκοπήσει τον αμυνόμενο παρία με τη «φέρουσα ικανότητα» δράστη, κλωτσώντας τον επανειλημμένα στο κεφάλι και στο σώμα μέσα σε σπασμένα γυαλιά και παρατώντας τον τελικά ημιθανή και αιμόφυρτο στο πεζοδρόμιο.

Την δεύτερη φορά ο Ζακ δολοφονήθηκε από τους υπαλλήλους του κράτους. Όταν οι μπάτσοι κλήθηκαν στο σημείο για να συλλάβουν τον φερόμενο ως δράστη, αντίκρυσαν έναν άνθρωπο ημιθανή και ανήμπορο να αντισταθεί και να αντιδράσει. Και οι μπάτσοι, οκτώ στον αριθμό, πάντα με βαθιά ένστικτα ενσυναίσθησης και συμπόνιας, φόρεσαν χειροπέδες στον αναίσθητο Ζακ, έκαναν πως τον ακινητοποίησαν χρησιμοποιώντας ό,τι απόθεμα βίας τους επιτρεπόταν σε κοινή θέα, χτυπώντας τον με γκλοπ και πατώντας τον στο τραυματισμένο του σώμα, στον λαιμό, στο κεφάλι.

Την τρίτη φορά ο Ζακ δολοφονήθηκε από την κοινωνία. Δολοφονήθηκε από τους περαστικούς που κοντοστάθηκαν να κοιτάξουν τη μανία με την οποία οι δολοφόνοι του ξεσπούσαν πάνω στο άτυχο σώμα ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου και κανείς τους δεν αντέδρασε. Κανείς τους δεν τους εμπόδισε. Δολοφονήθηκε από τους τραυματιοφορείς που παρατηρούσαν τους μπάτσους να συλλαμβάνουν με περισσή βία και αναλγησία ένα κορμί που αργόσβηνε και κανείς τους δεν μίλησε. Κανείς τους δεν τους σταμάτησε. Δολοφονήθηκε από τα κανάλια όταν αποπειράθηκαν την ίδια κιόλας μέρα να «ξεπλύνουν» την δολοφονία με αιτιάσεις όπως «ήταν ναρκομανής, ήταν επικίνδυνος, κρατούσε μαχαίρι, απείλησε με σπασμένο γυαλί». Δολοφονήθηκε από τους νοικοκυραίους που σιωπηλά συμφωνούσαν ότι ο καθένας πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να υπερασπιστεί την περιουσία του, το βιός του. Γιατί η ανθρώπινη ζωή για τους ευυπόληπτους πολίτες δεν έχει για όλους την ίδια αξία. Δεν έχει την ίδια αξία η ζωή ενός καταστηματάρχη που πληρώνει τους φόρους, παίρνει δάνεια, έχει οικογένεια και παιδιά με τη ζωή ενός ανθρώπου που παλεύει να ζήσει, που είναι οροθετικός, queer, drag queen, που ζει τη ζωή του όχι όπως του την όρισε η πατριαρχική ελληνική κοινωνία, αλλά με πάθη και διεκδίκηση για να ζήσει, για να αναπνεύσει μέσα στον βούρκο της.

Ο Ζακ Κωστόπουλος, η Zackie Oh, είναι δική μας απώλεια. Η δολοφονία της, που συντελέστηκε καταμεσήμερο μέσα στο κέντρο της Αθήνας, έδειξε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τα πιο βαθιά βίαια ένστικτα των υπεράνω υποψίας φιλήσυχων πολιτών, εκείνων που θα σου μιλήσουν με χαμόγελο για το τρίπτυχο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». Εκείνων που ακόμα πιο δυνατά θα δηλώσουν υπέρμαχοι του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Αυτών που σωματοποιούν το τέρας του μικροαστισμού, ένα μείγμα φιλελευθερισμού, πατριαρχίας και φασισμού.

Κι εμείς απέναντι.

Την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, ξεκινάει στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών η δίκη για τη δολοφονία Κωστόπουλου. Ήδη ξεκινάει μία άδικη δίκη καθώς στους δολοφόνους έχει απαγγελθεί η κατηγορία της θανατηφόρου σωματικής βλάβης και όχι αυτή της ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Αυτή όμως η δίκη και το αποτέλεσμά της είναι υπόθεση όλων μας, Για εμάς που η αξία της ζωής δεν καθορίζεται από την τάξη, τη θρησκεία, τη φυλή, την ταυτότητα φύλου ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Γιατί μετράμε τους δικούς μας νεκρούς, δολοφονημένους από το κράτος, τον φασισμό, την πατριαρχία. Για τον Αλέξη, τον Λουκμάν, τον Παύλο, τον Βαγγέλη, την Ελένη. Για να μη χάσουμε καμία άλλη. Για να κερδίσει η ζωή.

Για τη Zackie Oh. Με τις Zackie Oh. Μέχρι να νικήσουμε το τέρας.

Γράφει η Λουκία Αργυριάδου για το Alterthess

Δημιουργώντας πρόσφυγες: Ο εκτοπισμός που προκλήθηκε από τον «πολέμο κατά της τρομοκρατίας» των ΗΠΑ και των συμμάχων τους

Άρθρο της Άντζελα Ιωαννίδου από το Πόλη Κ

Ολόκληρη η έκθεση στην οποία βασίστηκε το άρθρο εδώ στα αγγλικά

https://episkiasis.files.wordpress.com/2020/10/displacement_vine-et-al_costs-of-war-2020-09-08-1.pdf

Τουλάχιστον 37 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί μετά τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» των ΗΠΑ, σύμφωνα με νέα έκθεση. Οι λεπτομέρειες περιέχονται σε μια καταδικαστική έκθεση ενώ η εισροή προσφύγων από χώρες που έχουν υποστεί πολέμους συνεχίζεται προς τα δυτικά κράτη.

Η έκθεση με τίτλο «Δημιουργώντας πρόσφυγες: Ο εκτοπισμός που προκλήθηκε από τον πόλεμο των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την 9/11», τμήμα του πρότζεκτ Costs of War του Πανεπιστημίου Brown επισημαίνει ότι ο αριθμός των προσφύγων «υπερβαίνει τους εκτοπισμένους από κάθε πόλεμο από το 1900, εκτός από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

Επισημαίνοντας τον καταστροφικό αντίκτυπο του εικοσαετούς «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αριθμός 37 εκατομμύρια είναι μια «πολύ συντηρητική εκτίμηση» και ότι ο πραγματικός αριθμός θα μπορούσε να φτάσει τα 59 εκατομμύρια.

Ενώ η έκθεση αναφέρει τον αριθμό των ανθρώπων, κυρίως αμάχων, που εκτοπίστηκαν από χώρες που στοχεύουν οι ΗΠΑ στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Σομαλία και οι Φιλιππίνες, ο υψηλότερος αριθμός προσφύγων προέρχεται από χώρες της Μέσης Ανατολής. Με 9.2 εκατομμύρια εκτοπισμένους στο Ιράκ, η αμερικανική εισβολή στο Αραβικό κράτος το 2003 θεωρείται ως ο κύριος καταλύτης για τις προσφυγικές κρίσεις.

«Από τότε που η κυβέρνηση Τζορτζ Μπους ξεκίνησε έναν “παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” μετά τις επιθέσεις της Αλ Κάιντα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο αμερικανικός στρατός διεξήγαγε πόλεμο συνεχώς για σχεδόν δύο δεκαετίες», αναφέρει η έκθεση. Προσθέτει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε έως και 24 χώρες εκείνη την εποχή.

Αναφέρεται επίσης ότι «κανείς δεν έχει υπολογίσει» τον συνολικό αριθμό των ανθρώπων που εκτοπίστηκαν από τους αμερικανικούς πολέμους από το 2001, εξηγώντας ότι οι υπάρχουσες αναφορές είναι «στιγμιότυπα» που δεν εξηγούν συνολικά όλα τα θύματα των αμερικανικών πολέμων.

Τα ευρήματα της έκθεσης προκάλεσαν συζητήσεις σχετικά με το πόση ευθύνη πρέπει να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ και άλλα δυτικά κράτη που εντάχθηκαν στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», δεδομένης της καταστροφής που προκάλεσε τη φυγή εκατομμυρίων ανθρώπων και διέλυσε τις χώρες τους.

Οι New York Times επεσήμαναν ότι μετά από προηγούμενους πολέμους, οι ΗΠΑ δέχτηκαν μερικές φορές μεγάλο αριθμό προσφύγων από τις χώρες στις οποίες επιτέθηκαν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, για παράδειγμα, η Αμερική έχει αποδεχθεί περίπου ένα εκατομμύριο Ασιάτες από τα νοτιοανατολικά ως πρόσφυγες πολέμου, μερικοί από τους οποίους ζούσαν προσωρινά σε στρατόπεδα στο Γκουάμ και στο στρατόπεδο Pendleton του Ναυτικού Σώματος των ΗΠΑ στη Νότια Καλιφόρνια.

Ωστόσο, κανένα τέτοιο πρόγραμμα δεν έχει αναπτυχθεί από τις ΗΠΑ ή τους δυτικούς εταίρους του για να φιλοξενήσει πρόσφυγες που προκλήθηκαν από τους πολέμους τους από το 2001 και μετά. Αντ’ αυτού, υπήρξε άρνηση αποδοχής θυμάτων του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και επικίνδυνης αύξησης των ακροδεξιών ομάδων που έχουν εκμεταλλευτεί την εισροή προσφύγων για να εξυπηρετήσουν τα πολιτικά τους συμφέροντα.

Read the rest of this entry

Η διαχείριση του Αμαζονίου ήταν κάποτε μια ανθρώπινη ιστορία επιτυχίας – θα μπορούσε να ξαναγίνει

Άρθρο Της Becky Ferreira για το αμερικανικό Vice και μετάφραση της Ιωάννας-Μαρίας Μαραβελίδη για το Τοπικοποίηση

Εικονογράφηση : Kyan

Τεράστιες πυρκαγιές συνεχίζουν να πλήττουν και φέτος το τροπικό δάσος του Αμαζονίου –τον πνεύμονα του πλανήτη. Αυτό που δεν είναι, όμως, τόσο γνωστό είναι πως η συνύπαρξη του τροπικού δάσους με τον άνθρωπο δεν ήταν πάντα σχέση εκμετάλλευσης, ερήμωσης και καταστροφής. Για χιλιετίες, η διαχείριση του Αμαζονίου από τους αυτόχθονες λαούς κατάφερε να ενισχύσει τη βιοποικιλότητα, τη γονιμότητα και τα αξιοσημείωτα ποσοστά απορρόφησης του άνθρακα από τα φυτά στο έδαφος του σημαντικότερου, ίσως, οικοσυστήματος στον πλανήτη. Παρακάτω διαβάζουμε πώς συνέβη αυτό:

Μια εποχή έντονων, ανθρωπογενών πυρκαγιών στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου έκαψε χιλιάδες τετραγωνικά μίλια δάσους, μαύρισε τον ουρανό πάνω από το Σάο Πάολο και πυροδότησε τη διεθνή ανησυχία για την τύχη του τοπίου με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στον πλανήτη.
Δεκάδες χιλιάδες ανεξάρτητες πυρκαγιές προκλήθηκαν από τον άνθρωπο στον Αμαζόνιο, καθιστώντας την καταστροφή του τροπικού δάσους ένα καθαρά ανθρωπογενές φαινόμενο που επωμίστηκε το ακροδεξιό καθεστώς του Βραζιλιάνου Προέδρου Μπολσονάρο. Για κάποιους, αυτό μπορεί να σημαίνει πως η παρουσία των ανθρώπων στον Αμαζόνιο συνδέεται αναπόφευκτα με την καταστροφή του τροπικού δάσους. Αλλά μια τέτοια άποψη αγνοεί το βαθύτερο και βαθιά ανθρώπινο παρελθόν του τροπικού δάσους. Για να επιτευχθεί η αποκατάσταση του Αμαζονίου στο μέλλον, είναι απαραίτητο να έχουμε ως οδηγό μας αυτό το παρελθόν και τον επίμονο ρόλο της ανθρωπότητας σε αυτό.

Τα τελευταία χρόνια, οι επιστήμονες έχουν συγκεντρώσει πολλά αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι ο Αμαζόνιος διαμορφώθηκε από ανθρώπους πολύ πριν οι Ευρωπαίοι αποικιστές πατήσουν το πόδι τους σε αυτόν. Αυτόχθονες λαοί, που έφτασαν στο τροπικό δάσος πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια, άλλαξαν το οικολογικό τοπίο του μεγαοικοσυστήματος σε μια κλίμακα που, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχει εκτιμηθεί, μετατρέποντάς το σε έναν σημαντικό καθαριστή αέρα για την ατμόσφαιρα της Γης.


«Η Αμαζονία εδώ και πολύ καιρό θεωρούνταν ένας φυσικός χώρος που καταλαμβάνεται κυρίως από παρθένο δάσος», δήλωσε η Helena Pinto Lima, ερευνήτρια και έφορος αρχαιοτήτων στο Museu Paraense Emílio Goeldi στο Belém της Βραζιλίας. «Αυτός ο διάχυτος μύθος περί ενός ανέγγιχτου τροπικού δάσους έχει τυφλώσει πολλούς σχετικά με κάτι που αποδεικνύεται όλο και περισσότερο πως είναι ένα πολιτιστικό τοπίο».

Σε αντίθεση με τη σύγχρονη καταστροφή του τροπικού δάσους, οι αρχαίοι πληθυσμοί δημιούργησαν έναν γόνιμο Αμαζόνιο, μεγάλης βιοποικιλότητας, σε ένα διάστημα αμέτρητων γενεών. Οι αρχαιολόγοι έχουν πρόσφατα μόλις αρχίσει να ξεμπλέκουν τα μυστήρια αυτού του πολυσύνθετου προκολομβιανού πολιτισμού, με τα τελευταία στοιχεία να δείχνουν ότι ο Αμαζόνιος κατοικούνταν από αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους πολύ πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Read the rest of this entry

Ποια «Ελλάδα» νίκησε το ‘49 στον Γράμμο και στο Βίτσι;

Γράφει ο Νίκος Μόττας για το Ατεχνώς

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ενώσεις απόστρατων αξιωματικών, ακροδεξιές-εθνικιστικές οργανώσεις και γκρουπούσκουλα, φασιστοειδή και φιλοβασιλικά απομεινάρια, συγκεντρώνονται στο Γράμμο και στο Βίτσι για να γιορτάσουν τη «νίκη του εθνικού στρατού κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών» τον Αύγουστο του 1949.

Πρόκειται για εκείνες τις «εκδηλώσεις» όπου «ευυπόληπτοι» κεντροδεξιοί και πατενταρισμένοι ναζί, φιλελεύθεροι και φασίστες, από τη Νέα Δημοκρατία μέχρι τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, γίνονται «ένα» απέναντι στον κοινό εχθρό: τους κομμουνιστές!

Μάλιστα, σε πρόσφατο άρθρο του στα «ΝΕΑ» («Γιορτές», 27 Αυγ. 2020), ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γ. Πρετεντέρης μας ενημερώνει πως «στον Εμφύλιο δεν νίκησαν οι ακροδεξιοί» αλλά «όλη η Ελλάδα πλην κομμουνιστών»! Διότι, όπως γράφει ο Πρετεντέρης, «στο ίδιο στρατόπεδο βρέθηκαν ο βασιλιάς κι ο Παπάγος, ο Πλαστήρας κι ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο Παπανδρέου κι ο Κανελλόπουλος, ο Καρτάλης κι ο Ζέρβας».

Λες και όλοι αυτοί δεν αποτελούσαν το πολιτικό προσωπικό συνολικά της αστικής τάξης που, παρά τις επί μέρους διαφορές τους, αγωνίζονταν για τη διατήρηση της εξουσίας του κεφαλαίου. Διότι η ένοπλη σύγκρουση που ονομάζεται «εμφύλιος» και είχε ξεκινήσει ήδη από την περίοδο της Κατοχής, ήταν η κορύφωση της ταξικής πάλης, είχε ταξικά χαρακτηριστικά, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει στους ιστοριογράφους και δημοσιολόγους της αστικής τάξης.

Ποιος νίκησε, λοιπόν, στον Εμφύλιο; Ποιους τιμάει στις αντικομμουνιστικές συνάξεις στο Γράμμο και το Βίτσι ο εσμός της ακροδεξιάς-φασιστικής σαπίλας, από κοινού με στελέχη του κυβερνώντος κόμματος της ΝΔ;

Το 1949 στο Γράμμο ηττήθηκε ο ηρωϊκός Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) που αποτέλεσε τέκνο της ανάγκης σε συνθήκες ραγδαίας όξυνσης της ταξικής πάλης. Ηττήθηκε όμως ταυτόχρονα και η εργατική τάξη της χώρας, ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Ποιοι νίκησαν;

Νίκησε η ντόπια αστική τάξη, οι έλληνες τραπεζίτες, μεγαλέμποροι και εφοπλιστές, αυτοί που ο – απεσταλμένος του Τρούμαν – Πωλ Πόρτερ είχε αποκαλέσει  στην περίφημη έκθεση του ως «αόρατη εξουσία της Ελλάδας».

Νίκησαν οι ιμπεριαλιστές, ο αρχισφαγέας Τρούμαν, ο εγκληματίας πολέμου Βαν Φλιτ («Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας») και οι βόμβες ναπάλμ που κατέκαψαν τις βουνοκορφές του Γράμμου.

Νίκησε το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης που, κατά τη διάρκεια της τριπλής φασιστικής Κατοχής, έκανε… «αντίσταση» από τη Ρώμη και το Κάϊρο. Νίκησαν αυτοί που αιματοκύλησαν το λαό της Αθήνας και του Πειραιά στα Δεκεμβριανά το 1944.

Νίκησαν αυτοί που μετά τη Βάρκιζα εξαπέλυσαν όργιο τρομοκρατίας και ανελέητων διωγμών κατά εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης. Οι ίδιοι που, μετά τη λήξη του Εμφυλίου, εγκαθίδρυσαν το κράτος των ανηλεών διώξεων, των εκτελέσεων, των εξοριών, των φυλακίσεων, των βασανιστηρίων, των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, κ.α.

Νίκησαν οι δολοφόνοι του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Λαμπράκη, του Πέτρουλα, του Τσαρούχα, κ.α. Οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες της Κατοχής που βρήκαν «θαλπωρή» στους μηχανισμούς του μετεμφυλιακού αστικού κράτους.

Πέρασαν έκτοτε πάνω από 70 χρόνια. Η αστική εξουσία και τα επιτελεία της, μέσω της αστικής και οπορτουνιστικής ιστοριογραφίας, δεν σταμάτησε ούτε στιγμή την προσπάθεια συκοφάντησης του αγώνα του ΔΣΕ, του ΚΚΕ, των μαχητών και μαχητριών που έδωσαν τη ζωή τους για μια Ελλάδα λεύτερη από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Γιατί, λοιπόν, 70 χρόνια μετά συνεχίζεται η ιδεολογικοπολιτική επίθεση των αστικών επιτελείων απέναντι στον «συμμοριτοπόλεμο» του ΔΣΕ; Τι φοβούνται;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Το κάνουν αυτό διότι ξέρουν – κι’ ας καμώνονται για το αντίθετο – πως η νίκη τους απέναντι στο ΔΣΕ το 1949 ήταν προσωρινή. Γνωρίζουν καλά ότι, παρά τις αντεπαναστατικές ανατροπές και τα πισωγυρίσματα της ιστορίας, η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας είναι ανειρήνευτη και πως η πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό δεν είναι «τελειωμένη υπόθεση» όπως ισχυρίζονται. Χτυπούν το παρελθόν έχοντας στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον.

Η αλαζονεία των «νικητών» του 1949 δε μπορεί κρύψει τους βαθύτερους φόβους της αστικής τάξης: Πως την ιστορία τη γράφουν με την πάλη τους οι λαοί και πως η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.

Γράφει ο Νίκος Μόττας για το Ατεχνώς

Τι συνέβη όταν οι μαθητές επέστρεψαν στα σχολεία εν μέσω πανδημίας το 1918

Και πώς μπορεί να αποτελέσει οδηγό σήμερα, ενόψει των κρίσιμων αποφάσεων για τη νέα σχολική χρονιά.

Αναδημοσίευση από Huffingtonpost

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ηγέτες δυσκολεύονται να αποφασίσουν εάν τα σχολεία θα παραμείνουν ανοιχτά εν μέσω πανδημίας.

Κατά τη διάρκεια της ισπανικής γρίπης το 1918, παρόλο που ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός, η συζήτηση ήταν εξίσου έντονη.

Εκείνη η πανδημία σκότωσε περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως,  σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ .

Ενώ η συντριπτική πλειονότητα των πόλεων στις ΗΠΑ έκλεισαν τα σχολεία τους, τρεις επέλεξαν να τα διατηρήσουν ανοιχτά – η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Νιου Χέβεν, σύμφωνα με τους ιστορικούς.

Οι αποφάσεις των αξιωματούχων σε αυτές τις πόλεις βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στην υπόθεση των υπαλλήλων δημόσιας υγείας ότι οι μαθητές ήταν ασφαλέστεροι στο σχολείο. Τότε εξάλλου, ήταν στο απόγειό της η λεγόμενη Προοδευτική Εποχή, με έμφαση στην υγιεινή στα σχολεία και περισσότερες νοσοκόμες για κάθε μαθητή από ό,τι τώρα.

Read the rest of this entry

Ισπανική Γρίπη : Εκατό χρόνια πριν το 1918 στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι «τα έβαζαν» πάλι με τις μάσκες τους

Αρχική πηγή άρθρου New York Times μέσω In.gr

spanish-flu-usa-masks-2

Εργαζόμενοι σε κέντρο πληροφοριών στο Σαν Φρανσίσκο του 1918

«Φίμωτρα», «ασπίδες μικροβίων», «παγίδες βρωμιάς»: εκατό χρόνια πριν, οι άνθρωποι τα έβαζαν και πάλι με τις μάσκες τους. Θεωρούσαν ότι κάνουν τους ανθρώπους να μοιάζουν με γουρούνια. Άνοιγαν τρύπες για να μπορούν να καπνίζουν τα πούρα τους. Τις φορούσαν – κοροϊδευτικά – στους σκύλους τους. Και, καμιά φορά, τις χρησιμοποιούσαν για να ληστεύουν τράπεζες.

Πάνω από έναν αιώνα πριν, όταν η πανδημία της γρίπης του 1918 μάστιζε τις ΗΠΑ, μάσκες από γάζα και τουλπάνι έγιναν – κυριολεκτικά – το πρόσωπο της μάχης με τον ιό. Όμως, όπως και τώρα, οι μάσκες έγιναν και αντικείμενο πολιτικού διχασμού. Τότε, όπως και τώρα, οι υγειονομικές αρχές παρότρυναν τους πολίτες να τις χρησιμοποιούν για να αποτρέψουν την εξάπλωση του ιού. Και τότε, όπως και τώρα, ορισμένοι αντιστάθηκαν.

Το 1918 και το 1919, με τα μπαρ, τα σαλούν, τα εστιατόρια, τα θέατρα και τα σχολεία να κλείνουν, οι μάσκες μετατράπηκαν σε αποδιοπομπαίο τράγο, σε σύμβολο της κυβερνητικής παρεμβατικότητας, προκαλώντας διαδηλώσεις, συλλογές υπογραφών και συναθροίσεις αντίστασης. Ταυτόχρονα, χιλιάδες Αμερικανοί πέθαιναν από μια φονική πανδημία.

1918: Οι λοιμώξεις εξαπλώνονται

Οι πρώτες λοιμώξεις εντοπίστηκαν το Μάρτιο, σε μια στρατιωτική βάση του Κάνσας, όπου 100 στρατιώτες κόλλησαν τον ιό. Σε μια βδομάδα, ο αριθμός των κρουσμάτων πενταπλασιάστηκε. Σύντομα, η ασθένεια έσφιγγε στον κλοιό της όλη τη χώρα, οδηγώντας ορισμένες πόλεις στην επιβολή καραντίνας και χρήσης μάσκας για τον περιορισμό της.

Μέχρι το φθινόπωρο, επτά πόλεις σε όλη τη χώρα είχαν θέσει σε ισχύ νόμους υποχρεωτικής χρήσης μάσκας, εξηγεί στους New York Times ο Δρ. Χάουαρντ Μάρκελ, ιστορικός επιδημιών και συγγραφέας του βιβλίου «Quarantine!»

Η οργανωμένη αντίσταση στη χρήση μάσκας δεν ήταν συνηθισμένη, όπως λέει, όμως συνέβαινε. Η πόλη με τους αυστηρότερους κανόνες ασφαλείας ήταν το Σαν Φρανσίσκο, όπου είχαν σημειωθεί 7.000 από τα μέχρι τότε πάνω από 60.000 κρούσματα σε όλες τις ΗΠΑ. Σύντομα έγινε γνωστό ως «η πόλη των μασκοφόρων».

Μάλιστα, οι μάσκες που είχαν καταστεί υποχρεωτικές από τις 22 Οκτωβρίου, κάνοντας την την πρώτη αμερικάνικη πόλη που θέσπισε τέτοιο μέτρο, έπρεπε να αποτελούνται τουλάχιστον από τέσσερις στρώσεις.

Read the rest of this entry

«Εφυγε» ο Ντίνος Χριστιανόπουλος – Ενας ποιητής που κυνηγήθηκε από τους παπάδες, τους μπάτσους, τους χρυσαυγίτες και τους φιλολόγους

Της Π.Μ από το Βαθύ Κόκκινο

Περαιτέρω πληροφορίες, εικονογράφηση και βίντεο από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων και Κουτί της Πανδώρας

xristianopoulos-1

«Καινούριο χιόνι πέφτει επάνω στο παλιό.
Κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη».

«έλαιον θέλω και ου θυσίαν»
Κι εμείς που θυσιαστήκαμε;
Κι εμείς που δε λαδώσαμε;».

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν ένας ποιητής που πλήρωσε ακριβά τα ποιήματά του. Κυνηγήθηκε από τους παπάδες, τους μπάτσους, τους χρυσαυγίτες και τους φιλολόγους.

Η ζωντάνια, το πνεύμα, ο τρόπος σκέψης όλα όσα χαρακτηρίζουν μια στάση ζωής διαφορετική από τις άλλες δεν είναι «ιδιορρυθμίες» -θυμίζει κάτι από το ιατρικό «ιδιοπαθές»- αυτό που δεν έχει ακόμη εξηγηθεί -όπου κάποιος παγιδεύτηκε και δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτές.
Είναι ή μάλλον θα πρέπει να είναι φάροι σκέψης και προβληματισμού όπου η μεγάλη βολεμένη μάζα δεν θέλει σχεδόν ποτέ να δει, είτε γιατί τυφλώνεται, αν βλέπει, είτε γιατί έτσι είναι ορατή καλύτερα η γύμνια της.

Στον κύριο Ντίνο, διέκρινε κανείς εύκολα αυτές τις «ιδιορρυθμίες». Για αυτό αγαπώ ιδιαίτερα το ποιητικό του έργο. Για αυτό και κατακρίθηκε τόσο, όσο ζούσε.

Έζησε 89 «διαγώνια» χρόνια… Ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Δημητριάδης (το «Ντίνος Χριστιανόπουλος» είναι ψευδώνυμο του ποιητή), ο συλλέκτης έργων τέχνης, ο πρώην ιδιοκτήτης της πινακοθήκης της «Διαγωνίου», ο μελετητής, ο μεταφραστής, ο δοκιμιογράφος, ο σχολιαστής (ενίοτε ιδιαίτερα δηκτικός) των έργων και των ζωών των άλλων, ο πλέον «συζητημένος» ποιητής των τελευταίων χρόνων, πέθανε σήμερα (11.08.20) στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε (αντίθετα μ’ εκείνη), ύστερα από πολυετή ασθένεια.

Καταβεβλημένος από τις αλλεπάλληλες, τα τελευταία χρόνια, περιπέτειες της υγείας του, παρέμενε πάντα στο ισόγειο διαμέρισμά του στις Σαράντα Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης, περιβεβλημένος από …ποιητές. Ο Καβάφης κι ο Τσιτσάνης σε κάδρα στον τοίχο πάνω από το γραφείο του.

Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1931. Χρόνια μετά, η ημέρα της γέννησής του (Εαρινό ηλιοστάσιο- πρώτη μέρα της Άνοιξης), έμελλε να χρισθεί ως… «παγκόσμια μέρα της ποίησης». «Δεν θέλω και πολύ τις αυτοβιογραφίες, γιατί μου δίνουν την εντύπωση ότι ξόφλησα κι ότι δεν έχω πια να κάνω τίποτα άλλο παρά να βυθίζομαι στις αναμνήσεις…», έλεγε.

Read the rest of this entry

Το πολιτικό τραγούδι από το Ροκ στην Ραπ // Συνέντευξη των Θανάση Γκαϊφύλλια και Λεωνίδα Οικονομάκη

Συνέντευξη στην Μαρίνα Αγγελάκη για το Documento

Δύο δημιουργοί διαφορετικών γενιών συζητούν γι’ αυτά που τους ενώνουν και τους διαφοροποιούν.

gkaifilias-oikonomakis-interview-1

Συναντήσαµε τον Θανάση Γκαϊφύλλια, συνθέτη και τραγουδοποιό που υπηρετεί το κοινωνικοπολιτικό τραγούδι πάνω από µισό αιώνα, και τον Λεωνίδα Οικονοµάκη, πολιτικό κοινωνιολόγο, ράπερ και µέλος του χιπ χοπ συγκροτήµατος Social Waste, την προηγούµενη εβδοµάδα στη Ραψάνη Τεµπών σε µια εκδήλωση για το πολιτικό τραγούδι που πραγµατοποιήθηκε στο πλαίσιο των πολιτιστικών δράσεων που διοργανώνει κάθε Αύγουστο το Πρόγραµµα Προαγωγής Αυτοβοήθειας του ΑΠΘ. Την εποµένη µέρα κάτω από τη σκιά των αιωνόβιων πλατάνων στην κεντρική πλατεία του χωριού πιάσαµε την κουβέντα µε αφορµή µια παρατήρησή µου από την προηγούµενη βραδιά: παίρνοντας τη σκυτάλη από τον καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστηµίου Κρήτης Γιάννη Ζαϊµάκη, ο οποίος θύµισε τον ρόλο που µπορεί να παίξει η µουσική στην κοινωνική αλλαγή αισθητικοποιώντας την πολιτική, ακούσαµε τον Λεωνίδα Οικονοµάκη να εξιστορεί την πορεία της ραπ µουσικής στην Ελλάδα εστιάζοντας στο πολιτικό της περιεχόµενο, ενώ στη συνέχεια έβλεπα έναν ράπερ να κινείται ρυθµικά και να ψιθυρίζει τα τραγούδια που ερµήνευε ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας από τις «Φάµπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη και τη «Γραφειοκρατία» του Κώστα Βίρβου έως το «Υστερόγραφο» του Μιχάλη Κατσαρού και την «Ατέλειωτη εκδροµή» του Μάνου Ελευθερίου.

Σε άκουγα να ψιθυρίζεις όλα τα τραγούδια στη χθεσινή εκδήλωση.

Λεωνίδας Οικονοµάκης: Μπορεί να είµαι ράπερ αλλά γράφω στίχους και παρακολουθώ τους ανθρώπους που γράφουν και διαβάζω τους ποιητές.

Εσείς, κ. Γκαϊφύλλια, παρακολουθείτε τα τραγούδια που γράφουν οι ράπερ;

Θανάσης Γκαϊφύλλιας: Οχι µε επιµέλεια, αλλά αναγνωρίζω ότι το τραγούδι διαµαρτυρίας σήµερα δηµιουργείται αποκλειστικά από αυτό το µουσικό είδος. Ο λόγος είναι το κυρίαρχο στοιχείο σε αυτά τα τραγούδια. Είναι το σηµερινό τραγούδι-µανιφέστο.

Τι διαφορά έχει ένα τραγούδι που γράφει σήµερα ένας ράπερ από το πολιτικό τραγούδι που δηµιουργήθηκε τη δεκαετία του ’60 ή του ’70;

Λ. Οικ.: Από την άποψη του περιεχοµένου δεν έχει διαφορά. Η θεµατολογία του πολιτικού, του κοινωνικού τραγουδιού είναι διαχρονική. Εµείς όµως σήµερα είµαστε πιο αθυρόστοµοι.

Θ. Γκ.: Πόσο πιο αθυρόστοµοι δηλαδή;

Λ. Οικ.: Πολύ. Οποιαδήποτε βρισιά µπορείτε να φανταστείτε υπάρχει στη ραπ.

Θ. Γκ.: Περιµένω να ακούσω ποιες βρισιές εννοείς.

Λ. Οικ.: Υπάρχουν οι λέξεις «µαλάκας», «πούστης», «πουτάνα». ∆εν υπάρχει βρισιά που δεν λέγεται.

Θ. Γκ.: Το 1971 που ξεκίνησε το Κύτταρο ένα από τα τραγούδια που έλεγα –και στάθηκε αφορµή να γνωρίσω τον Τάσο Λειβαδίτη ο οποίος ανέβηκε στη σκηνή και µε φίλησε– ήταν το «Παλιοκουφάλες, ανάληψη µυρίζει ο αέρας». Μιλάµε για το 1971.

Λ. Οικ.: Το πρώτο µας τραγούδι το 1999 ήταν το «Είµαι η άµµος στα γρανάζια σας, κουφάλες»

Θ. Γκ.: Βρε τι ωραίο!

Read the rest of this entry

Τα τελευταία 30 λεπτά της ζωής του Τζορτζ Φλόιντ [George Floyd, last 30 minutes video]

Αναδημοσίευση από Ημεροδρόμο

floyd-last-video

Το πλήρες βίντεο με τα τελευταία 30 λεπτά της ζωής του Τζόρτζ Φλόιντ που δολοφονήθηκε από την αστυνομία στις 25 Μαΐου στη Μινεάπολη.

Το βίντεο είναι από τις κάμερες που φορούν οι Αμερικανοί αστυνομικοί στο σώμα τους παρέχοντας την πιο πλήρη καταγραφή μέχρι στιγμής της σύλληψης του μέχρι το θάνατο του.  Το βίντεο διαρκεί μισή ώρα και περιέχει σκληρές εικόνες. Όχι πιο σκληρές από τις πράξεις των αστυνομικών που τον δολοφόνησαν.

 

Οι συναυλίες που αχρήστευσαν τα ρολόγια

Ή όταν τα ρολόγια ξαποστένουν για χάρη της μουσικής (κλικ).

Αναδημοσίευση από το MixGrill

long-concerts-main

Ποιες ξένες συναυλίες έσπασαν όλα τα ρεκόρ διάρκειας και αντοχής; Από τον Bruce Springsteen και τους Grateful Dead μέχρι συναυλίες που δεν έχουν σκοπό να τελειώσουν άμεσα, όλα δείχνουν πως η έννοια του χρόνου είναι σχετική.

Πόσες φορές έχετε πάει σε συναυλία και έχετε σκεφτεί πως τελείωσε πολύ γρήγορα; Είναι σύνηθες πρόβλημα να παρακολουθούμε μία ζωντανή εμφάνιση και να έχουμε την αίσθηση πως μας πήραν τη μπουκιά απ’ το στόμα. Όμως αυτός δεν είναι ο κανόνας και υπάρχουν πολλά παραδείγματα μερακλήδων που ξεχνάνε να φύγουν από τη σκηνή. Μερικοί μπορεί να το παρακάνουν κιόλας. Ας ξεκινήσουμε με ξένους καλλιτέχνες που όλοι γνωρίζουμε για να φτάσουμε σε πιο ακραία παραδείγματα και συναυλίες που συνεχίζουν όσο διαβάζετε αυτό το άρθρο.

Read the rest of this entry

Η Καταγωγή της Αστυνομίας, ιστορικά στοιχεία

Αναδημοσίευση από Shades Magazine μέσω της Ώρας Κοινής Ανησυχίας.

Την μετάφραση και τον πρόλογο επιμελήθηκε ο Homo Negativus.

Αρχικό αγγλόφωνο κείμενο στο Works in Theory

five_points_by_george_catlin_1827

Η περιοχή Five Points στο Κάτω Μανχάταν, ζωγραφισμένη από τον George Catlin το 1827. Ο πρώτος οικισμός ελεύθερων μαύρων στη Νέα Υόρκη, το Five Points, ήταν επίσης προορισμός των Ιρλανδών μεταναστών και σημείο εστίασης της θυελλώδους συλλογικής ζωής της νέας εργατικής τάξης. Οι μπάτσοι δημιουργήθηκαν για ν’ αποκτήσουν τον έλεγχο σε γειτονιές και πληθυσμούς όπως αυτός.

Προλογικό σημείωμα

Πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν τον τελευταίο καιρό για την αστυνομία και τον ρόλο της, με αφορμή τις αναταραχές που μαίνονταν στις ΗΠΑ και τους στόχους τους, ή το μέχρι που θα έπρεπε να το είχαν φτάσει οι εξεγερμένοι.

Η είδηση ότι, στη Μινεάπολη μέλη του δημοτικού συμβουλίου υπόσχονται την κατάργηση του αστυνομικού τμήματος και την εύρεση ενός άλλου τρόπου… διατήρησης της δημόσιας ασφάλειας και τάξης (ένα άλλο σώμα ασφαλείας δηλαδή, ή ίσως ένα είδος αυτό-αστυνόμευσης;), χαιρετίζεται από διάφορους ως ένα μεγάλο βήμα. Άλλοι, επιμένουν να εγκλωβίζονται στην οπτική του «καλού» και του «κακού» μπάτσου, να μιλούν για κάποια θεμελιώδη προστατευτική λειτουργία της αστυνομίας και πως πρέπει, μόνο, να ελεγχθεί λίγο παραπάνω γιατί, απλώς, έχει «ξεφύγει»· οι πράξεις της, δηλαδή, δεν απορρέουν από την ίδια της τη δομή και λειτουργία, αλλά οφείλονται σε κάποιο «ξεστράτισμα» από αυτές. Άλλοι πάλι, βλέπουν με θετικό μάτι τα γονατίσματα μπάτσων σε ένδειξη υποστήριξης των διαδηλωτών· παρ’ όλο που παραμένουν μπάτσοι, παρ’ όλο που είναι γνωστό ότι κάποια στιγμή αργότερα θα χτυπήσουν αμείλικτα τις πορείες και τις διαδηλώσεις (όπως το έχουν ήδη κάνει). Άλλοι, θεωρούν πως όσο τα πλήθη δρουν βίαια, άλλο τόσο βίαια θα απαντούν οι μπάτσοι, επομένως πρέπει να βρεθεί μια πιο ειρηνική προσέγγιση.

Αυτές οι γνώμες και οπτικές συσκοτίζουν τον πραγματικό ρόλο της αστυνομίας, όπως αυτός εκδηλώνεται κάθε φορά που τα πλήθη γίνονται ανεξέλεγκτα, όπως πρόσφατα έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανεξέλεγκτα από την κυρίαρχη τάξη, ανεξέλεγκτα κατά της δικής της ασφάλειας κι ευημερίας. Ο πραγματικός ρόλος της αστυνομίας είναι ν’ αποτελεί την ασπίδα της ελίτ, όταν ξεσπά η οργή των καταπιεσμένων. Είναι η πλέον αντί-κινηματική και αντεπαναστατική δύναμη· ίσως περισσότερο κι απ’ τον στρατό ακόμη, καθώς έχει δημιουργηθεί ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο: να καταστέλλει τις εξεγέρσεις πριν απειλήσουν σοβαρά το υπάρχον κοινωνικό καθεστώς.

Κάθε κίνημα, επομένως, που θέλει ν’ αλλάξει όντως τα πράγματα, να τ’ αλλάξει ριζικά δηλαδή, θα πρέπει σίγουρα, αφενός να καταστρέψει την αστυνομία – θεσμικά και φυσικά – πράγμα που σημαίνει, επίσης, να μην συγκροτήσει ένα άλλο σώμα ασφαλείας, ως ανεξάρτητη κοινωνική δύναμη, βάζοντας τρικλοποδιά στον εαυτό του. Αφετέρου, θα πρέπει να έχει συνείδηση του ότι, η κατάργηση της αστυνομίας δεν αποτελεί έναν τελικό στόχο, αλλά είναι στα πρώτα βήματα του αγώνα για την ριζική ανατροπή της υπάρχουσας κοινωνίας. Η αστυνομία είναι ένας κύριος εχθρός της τάξης μας και ως τέτοιος πρέπει να εξολοθρευτεί αμείλικτα, όμως ο δρόμος για την τελική νίκη παραμένει μακρύς.

Με αφορμή τη συγκυρία, μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο που  αποτελεί μία επεξεργασμένη μορφή της ομιλίας που έδωσε ο David Whitehouse στο Σικάγο στα τέλη του Ιούνη το 2012. Πρόκειται για μία πολύ καλή μελέτη και παρουσίαση των αιτιών της γέννησης της αστυνομίας και του χαρακτήρα της.

Στον σύνδεσμο μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ομιλία του Whitehouse σε pdf μορφή :

David Whitehouse : Η Καταγωγή της Αστυνομίας

Read the rest of this entry

Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά [Ντοκυμαντέρ]

Αλίευση από Τοπικοποίηση

Τι μπορεί να κάνει σε ένα μικρό χωριό του Πηλίου ένα τσούρμο «κοπριτών» και «μπαχαλάκιδων»; Η μάχη που δίνουν οι κάτοικοι των Σταγιατών για το νερό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω, ενώ η παρουσία του δημάρχου Βόλου στο χωρίο για «επιθεώρηση» είναι μόνο η άκρη του νήματος της ιστορίας. Οι δημόσιοι χώροι, η λαϊκή συνέλευση του χωριού, οι σχέσεις αλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης που έχουν αναπτύξει οι κάτοικοι, και η «εμφιαλωμένη» αγορά του Βόλου που ανθεί, συμπληρώνουν περιγραφικά το παζλ για το τι συμβαίνει στις Σταγιάτες.

  • Παραγωγή: Βασίλης Βήττας, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
  • Σκηνοθεσία: Βασίλης Βήττας
  • Κάμερα: Αδριανός Σερβετάς, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
  • Μοντάζ: Βασίλης Βήττας, Σίμος Πλουμπίδης
  • Συμμετέχοντες: Βαγγέλης Γαλανόπουλος, Μαρία Τεχνοπούλου, Νίκος Κερασιώτης
  • Μουσική: Santa Bella – Σαν ταμπέλα: (Διασκευή) – Ανάθεμα τον αίτιο | Λέσβος Αλκίνοος Ιωαννίδης – Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου – Το νερό των Σταγιατών

 

-Μωρό μου πότε θα γίνει κάτι με μας; -Όταν γίνει η δίκη του Noor1

Αλιεύθηκε από το Βαθύ Κόκκινο

Η είδηση που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συνεπώς τα περισσότερα σχόλια από τους χρήστες του twitter, αυτή την στιγμή, είναι κάτι που γνωστοποίησε η ιστοσελίδα της εφημερίδας «Εθνος» και η οποία αναφέρει ότι και τρίτος ανακριτής που επρόκειτο να ασχοληθεί με την υπόθεση του ναρκόπλοιου του Μαρινάκη, ζήτησε μετάθεση. 

Οπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης μας, από κάποιες χαρακτηριστικές τοποθετήσεις χρηστών αυτού του μέσου που αναφέραμε, αυτή η εξέλιξη αντιμετωπίζεται κύρια με σκωπτικό και χιουμοριστικό τρόπο.

Αυτή είναι όμως μια επιφανειακή αίσθηση. Αυτό που ουσιαστικά πηγάζει από όλα τα σχόλια είναι μια απαξίωση της αστικής «δικαιοσύνης», κάτι που είναι ολοφάνερο από τις φωτοσυνθέσεις και την ειρωνεία η οποία δεν προβάλλεται καν καλυμμένη, αλλά με σαρκασμό και απευθύνεται στην κυβέρνηση όπως και στη λεγόμενη «δικαστική εξουσία».

Μάλιστα, ορισμένοι χρήστες του διαδικτύου θεωρούν ότι ο Μαρινάκης είναι ο ουσιαστικός πρωθυπουργός της Ελλάδας και προεξοφλούν ότι όλη αυτή την ιστορία θα την φάει το σκοτάδι.

noor1-14

Read the rest of this entry

Βιτριολιστές και βιτριολίστριες

Άρθρο του Παύλου Μεθενίτη από Efsyn

vitrioli-story-statistics

Το βιτριόλι είναι το θειικό οξύ, ένα ισχυρό διαβρωτικό υγρό. To ανακάλυψε ο Αραβας αλχημιστής του 8ου αιώνα Αμπού Μούσα Τζαμπίρ ιμπν Χαγιάν αλ-Αζντί, ενώ έναν αιώνα αργότερα ο Πέρσης γιατρός και αλχημιστής Ιμπν Ζακαρίγια αλ-Ραζί κατόρθωσε να το παραγάγει με ξηρή απόσταξη ορυκτών. Η μέθοδός του διαδόθηκε στην Ευρώπη από μεταφρασμένα αραβικά και περσικά εγχειρίδια, που συμπεριλήφθηκαν σε βιβλία αλχημιστών, όπως ο Γερμανός Albertus Magnus του 13ου αιώνα. Το βιτριόλι ήταν μία από τις αγαπημένες ουσίες των αλχημιστών του Μεσαίωνα, ίσως η πιο σημαντική απ’ όλες που χρησιμοποιούσαν για να δημιουργήσουν την περίφημη φιλοσοφική λίθο. Σημειωτέον πως η φιλοσοφική λίθος ήταν εκείνη η θρυλική ουσία, το άπιαστο όνειρο των αλχημιστών, που εάν υπήρχε αφενός θα μετέτρεπε βασικά μέταλλα, όπως ο υδράργυρος, σε χρυσάφι, και αφετέρου θα εξασφάλιζε στον τυχερό κάτοχό της την αιώνια ζωή…

Η λέξη «βιτριόλι» είναι μεταφορά στα ελληνικά του γαλλικού «vitriol», από το λατινικό «vitriolum/vitreolum», ουδέτερο του επιθέτου «vitreolus», δηλαδή «υαλώδης», από το «vitrum», που σημαίνει «γυαλί». Η ονομασία του οξέος οφείλεται, λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, στην υαλώδη όψη που παρουσιάζουν συχνά τα θειικά άλατα. Αυτό το λατινικό βίτρουμ, το γυαλί, έχει δώσει και το βιτρό (vitraux, στον ενικό vitrail), δηλαδή το υαλογράφημα, αλλά και τη βιτρίνα, τη γυάλινη προθήκη.

Εάν το πρόσωπο είναι η βιτρίνα της ψυχής, επειδή προβάλλει τα συναισθήματά μας, τότε η καταστροφή του με την ομόρριζη λέξη βιτριόλι είναι ακόμα μια ετυμολογική ειρωνεία. Ομως, η ρίψη βιτριολιού στο πρόσωπο με σκοπό την τύφλωση, την παραμόρφωση, την πρόκληση σοβαρότατων βλαβών ή ακόμα και τον θάνατο, για λόγους τιμωρίας ή εκδίκησης, έχει ένα σαφές φυλετικό και σεξιστικό πρόσημο.

Οι περισσότεροι νομίζουν πως κατά κύριο λόγο βιτριόλι ρίχνει κάποια γυναίκα σε κάποιον άντρα, επειδή αυτός την παράτησε ή την απάτησε ή την κακομεταχειρίστηκε ή και τα τρία μαζί. Ασφαλώς πολλές περιπτώσεις επίθεσης με βιτριόλι εντάσσονται σ’ αυτήν την κατηγορία, ειδικά στην Ελλάδα των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά εάν ανοίξουμε το πλάνο, που λένε και στον κινηματογράφο, θα δούμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία: διεθνώς, σύμφωνα με την Acid Survivors Trust International (Διεθνή Ενωση Επιζώντων από Οξύ), τα περισσότερα θύματα επίθεσης με οξύ είναι γυναίκες, ενώ οι περισσότεροι βιτριολιστές ανήκουν στο ανδρικό φύλο…

Read the rest of this entry

The Wire: μια σπουδή στο χρώμα

Άρθρο του Θωμά Τσαλαπάτη από την Efsyn

the_wire

«Αν είναι να δεις μια σειρά και μόνο το Wire αρκεί». Την ατάκα αυτή την ακούς συχνά από δυο τελείως διαφορετικές κατηγορίες θεατών. Από αυτούς που πιστεύουν πως οι τηλεοπτικές σειρές είναι χάσιμο χρόνου και πως ελάχιστα πράγματα αξίζουν και από αυτούς που έχουν εντρυφήσει στο πώς, το πού και το πότε της τηλεοπτικής αφήγησης σε τέτοιο βαθμό ώστε να έχουν πλήρη εποπτεία. Προσωπικά παρακινήθηκα να το δω από την εμμονή φίλων πεζογράφων και σκηνοθετών. Είναι μέρος άλλωστε της όλης διαδικασίας: όταν τελειώνεις το Wire προσπαθείς να πείσεις τους πάντες να κάνουνε το ίδιο. Αυτόν τον σκοπό πιστεύω πως επιτελεί και αυτό το άρθρο.

Η τελική αφορμή για την προσωπική μου παρακολούθηση στάθηκε μια απρόσμενη συνάντηση με τη σειρά στη βιογραφία του David Foster Wallace, «Every love story is a ghost story». Η σειρά ήταν η αγαπημένη του Wallace. Μάλιστα ο –για πολλούς- σημαντικότερος πεζογράφος των τελευταίων δεκαετιών, σκεφτόταν σοβαρά να γράψει ένα δοκίμιο με θέμα το Wire, επεξηγώντας πως το καλύτερο γράψιμο αυτή τη στιγμή στην Αμερική συντελείται στο πλαίσιο τηλεοπτικών σειρών.

Το The Wire δεν έχει την επιθετική φωτογένεια άλλων σειρών, το εντυπωσιακό concept που θα σε τραβήξει με την πρώτη αναφορά της υπόθεσης. Βλέποντας την πρώτη σεζόν εντυπωσιάζεσαι από τους διαλόγους, αλλά έχεις την αίσθηση πως βλέπεις μια ακόμη αστυνομική σειρά. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί το Wire αποτελεί τη σειρά που διεύρυνε όσο καμία άλλη την τηλεοπτική αφήγηση όταν καταλαβαίνεις πως κεντρικό θέμα δεν είναι οι αστυνομικοί, οι έμποροι της πρέζας και το μεταξύ τους κυνήγι, αλλά η πόλη.

Η πόλη της Βαλτιμόρης, με τους θεσμούς, τα αδιέξοδα και την απόγνωσή της. Η πόλη που είναι η οποιαδήποτε αμερικανική πόλη στην εποχή των εξαρτήσεων, της κατάρρευσης της εργατικής τάξης, της αυτοματοποίησης της εργασίας και της ανεργίας. Η οικουμενική αφήγηση του Wire προκύπτει από την εστίαση στη λεπτομέρεια, την πόλη ως πραγματικό ντοκουμέντο όπου θα στηθούν οι ήρωες, οι σχέσεις και οι αφηγήσεις τους.

Οι δημιουργοί της σειράς γνωρίζουν ακριβώς για τι πράγμα μιλάνε. Ο David Simon ήταν για χρόνια υπεύθυνος του αστυνομικού ρεπορτάζ στην Baltimore Sun, ενώ ο Ed Burns υπήρξε ντετέκτιβ στο τμήμα ανθρωποκτονιών και δάσκαλος σε σχολείο της περιοχής. Ταυτόχρονα σε μια σειρά από ρόλους επιστρατεύτηκαν πραγματικά πρόσωπα της Βαλτιμόρης: αστυνομικοί, βαποράκια, πρώην μεγαλέμποροι ναρκωτικών που αλλαξοπίστησαν. Ολα αυτά συνετέλεσαν στο να δώσουν στη σειρά όχι απλώς μια αίσθηση αληθοφάνειας, αλλά μια ένταση ντοκουμέντου. Η ακριβής αναπαράσταση είναι όμως μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά που κατέστησαν τη σειρά ως τη σημαντικότερη όλων των εποχών.

Το The Wire δανείζεται τον πυρήνα του από την αρχαία τραγωδία. Εδώ δεν έχουμε το μοτίβο της μάχης του ανθρώπου ενάντια στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου ενάντια στους θεούς. Στη θέση των θεών οι δημιουργοί τοποθετούν τους θεσμούς. Την αστυνομία, το λιμάνι της πόλης, τους πολιτικούς, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα μέσα ενημέρωσης. Είναι οι θεσμοί αυτοί που γκρεμίζουνε τους ανθρώπους. Γιατί μπορεί η σειρά να κινείται γύρω από το εμπόριο ναρκωτικών, αλλά αυτό είναι μόνο το πρώτο επίπεδο. Στην πραγματικότητα το θέμα του Wire είναι το τέλος της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Οπως διευκρινίζει ο David Simon, ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών στην πραγματικότητα έχει πια μεταμορφωθεί σε πόλεμο κατά των υποβαθμισμένων τάξεων. Και σε πόλεις όπως η Βαλτιμόρη, όταν μιλούμε για κατώτερες τάξεις μιλάμε για Αφροαμερικανούς.

Ενα 70% του καστ της σειράς είναι μαύροι. Πολλοί, -συμπεριλαμβανομένου και του Simon- πιστεύουν πως αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τον οποίο η σειρά είχε χαμηλή ακροαματικότητα. Σύνθετο και αυθεντικό το The Wire σε διδάσκει το χρώμα του αδιεξόδου στις σύγχρονες αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Εδώ που η τάξη και το χρώμα ταυτίζονται, εδώ που το να πουλάς πρέζα στη γωνία είναι ένας από τους μόνους επαγγελματικούς προσανατολισμούς.

Οι ήρωες του The Wire απεικονίζουν τον αμερικανικό εφιάλτη και επεξηγούν χωρίς πομπώδεις ρητορικές μια σειρά από φαινόμενα για τα οποία δεν μιλούν άμεσα. Την άνοδο του Τραμπ και του ρατσισμού, την καθημερινή δολοφονία μιας ολόκληρης φυλής στους αμερικανικούς δρόμους, τη συσσωρευμένη οργή των αδικημένων που μαζεύεται μέσα στη σιωπή. Τη δίκαιη αυτή οργή που στις μέρες μας ξεσπά στους δρόμους.

Άρθρο του Θωμά Τσαλαπάτη από την Efsyn

Σημείωση kyan : Από τους ίδιους δημιουργούς αξίζουν επίσης και οι σειρές Treme (αφορά στην μετά-Κατρίνα ιστορία της Νεάς Ορλεάνης) και το Generation Kill (ακολουθεί τον ρεπόρτερ του Rolling Stones που καταγράφει την επέμβαση στη Βαγδάτη το 2003 από τις ΗΠΑ).

Αρέσει σε %d bloggers: